5 ژوئن 2025 - داده های جدید از آزمایش CONFIDENCE نشان می دهد که یک درمان ترکیبی متشکل از فینرنون و امپاگلیفلوزین، منجر به کاهش به مراتب بیشتر آلبومینوری نسبت به استفاده از هر یک از این داروها به تنهایی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه (CKD) و دیابت نوع 2 (T2D) می شود. این مطالعه ی مهم امروز در شصت و دومین کنگره ی انجمن نفرولوژی اروپا(ERA) ارائه و در مجله ی پزشکی نیوانگلند منتشر شد.
برای بسیاری از بیماران، آلبومینوری اولین نشانه ی CKD است. افزایش سطح آلبومینوری با سرعت بیشتر پیشرفت CKD در بیماران دیابتی و غیر دیابتی مبتلا به بیماری کلیوی مرتبط است.
فینرنون، یک آنتاگونیست انتخابی گیرنده ی مینرالوکورتیکوئیدی غیراستروئیدی (nsMRA) و مهارکننده های SGLT2 از جمله امپاگلیفلوزین، به طور مستقل اثربخشی خود را در به تأخیر انداختن پیشرفتCKD و بهبود پیامدهای قلبی عروقی نشان داده اند. مطالعه ی CONFIDENCE، اولین کارآزمایی تصادفی برای آزمایش این فرضیه است که استفاده زودهنگام و همزمان از هر دو دارو، در مقایسه با هر یک از داروها به تنهایی، کاهش بیشتری در نسبت آلبومین به کراتینین ادرار (UACR) در طول 6 ماه ایجاد می کند.
این مطالعه فاز ۲، چند مرکزی، تصادفی و دوسوکور شامل ۸۱۸بزرگسال مبتلا به بیماری مزمن کلیوی(CKD) با نرخ فیلتراسیون گلومرولی تخمینی (eGFR) بین ۳۰ تا ۹۰میلی لیتر در دقیقه به ازای هر ۱.۷۳متر مربع و دیابت نوع ۲ (T2D) بود. شرکت کنندگان دارای نسبت آلبومین به کراتینین ادرار(UACR) بین ۱۰۰ تا کمتر از ۵۰۰۰ میلی گرم بر گرم بودند و همگی حداقل به مدت یک ماه حداکثر دوز قابل تحمل از مهارکننده سیستم رنین-آنژیوتانسین را دریافت می کردند.شرکت کنندگان بطور تصادفی به نسبت 1:1:1 در گروه هایی برای دریافت امپاگلیفلوزین 10 میلی گرم یک بار در روز + دارونما، فینرنون 10 یا 20 میلی گرم یک بار در روز + دارونما، یا ترکیبی از فینرنون و امپاگلیفلوزین، با دوز تنظیم شده بر اساس eGFR پایه، تقسیم شدند. ویژگی‌های بالینی پایه، در مجلهNephrology Dialysis Transplantation در 7 فوریه 2025 منتشر شد.
تصادفی سازی بر اساس طبقه بندیeGFR (کمتر یا بیشتر از 60 میلی لیتر در دقیقه بر 1.73 متر مربع) وUACR (کمتر یا بیشتر از 850 میلی گرم در گرم) انجام شد. بیماران از 143 مرکز در 14 کشور بین ژوئیه 2022 و اوت 2024 انتخاب شدند. این انتخاب منجر به شرکت جمعیتی متنوع با بار بالای بیماری های همراه، از جمله بیماری های قلبی عروقی (28٪)، رتینوپاتی دیابتی (16٪) و نارسایی قلبی (4٪) در این تحقیق شد.
پس از گذشت 180 روز، گروه ترکیبی، کاهش میانه ای 52 درصدی در UACR نسبت به مقدار پایه را نشان داد که به طور قابل توجهی بیشتر از کاهش مشاهده شده با هر یک از داروها به تنهایی بود. به طور خاص،UACR در مقایسه با فینرنون به تنهایی 29 درصد بیشتر(P<0.001) و در مقایسه با امپاگلیفلوزین به تنهایی 32 درصد بیشتر کاهش یافت(P<0.001).
دکتر راجیو آگاروال، محقق ارشد این پژوهش، گفت: «مطالعه ی CONFIDENCE این پیام روشن را ارائه داد که شروع همزمان فینرنون و امپاگلیفلوزین منجر به کاهش زودهنگام و بیشتر UACR به میزان ۵۲درصد در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه و دیابت نوع ۲ شد که به طور قابل توجهی بیشتر از درمان با هر یک از این دو به تنهایی بود».
دکتر آگاروال توضیح داد: «در سایر بیماری های مزمن مانند نارسایی قلبی یا فشار خون بالا، ما گام به گام در حال دور شدن از رویکرد سنتی به سمت درمان ترکیبی زودهنگام هستیم. در مطالعه ی CONFIDENCE، ۷۰درصد از بیماران تحت هر دو درمان به هدف کاهش UACR توصیه شده توسط انجمن دیابت آمریکا(ADA) یعنی بیش از ۳۰درصد، دست یافتند. از آنجایی که UACR یک واسطه کلیدی در پیامدهای کلیوی و قلبی عروقی است، این نتایج اهمیت بالایی برای تصمیم گیری های بالینی دارند».
نکته مهم این است که این درمان ترکیبی به خوبی تحمل شد و هیچ سیگنال ایمنی غیرمنتظره ای مشاهده نشد. میزان افت فشار خون علامت دار، آسیب حاد کلیوی و هایپرکالمی که منجر به قطع درمان شود، کم بود. این یافته ها از تغییر الگو به سمت مداخله زودهنگام و دو مسیره در بیماری مزمن کلیه و دیابت نوع 2 پشتیبانی می کند و به پزشکان یک استراتژی جدید و مبتنی بر شواهد برای بهینه سازی پیامدها در جمعیتی که در معرض خطر بالای عوارض کلیوی و قلبی عروقی هستند، ارائه می دهد.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2025-06-combination-therapy-superior-efficacy-albumin.html